خرگوش کوچولویی بود که در یک جنگل قشنگ و سرسبز زندگی می‌کرد. یک روز خرگوش کوچولو همراه مادرش به کنار رودخانه رفت تا آب بیاورند، ناگهان در آب، عکس خودش را دید.

مهری کوچولو خیلی خجالتی بود برای همین هیچ وقت از خانه بیرون نمی‌رفت. مهری چون خیلی خجالتی بود به هیچ کس سلام هم نمی‌کرد. او هیچ دوستی نداشت. یک روز مهری حوصله اش سر رفته بود ...

موشان خیلی بی نظم بود و موشی خیلی مرتب و پاکیزه. موشی خیلی مهربان بود و همیشه ریخت و پاش های موشان را جمع و جور می‌کرد ...

چند تا گربه با هم همبازی بودند. پشمک هر کاری کرد خوابش نبرد. او تصمیم گرفت ستاره‌ها را بشمرد. یک، دو، سه ... ولی اصلاً خوابش نبرد که نبرد...

زهرا کوچولو تا به آسمان نگاه نمی‌کرد خوابش نمی‌برد. برای همین همیشه پشت بام می‌خوابید. او دلش می‌خواست روزها هم ماه را ببیند. اما یک شب ماه در آسمان نبود ...

صبح شده بود و خورشید نورش را روی گل سرخ پاشید. ولی گل سرخ هنوز خوابش می‌آمد. او گلبرگش را روی صورتش کشید و خواست بخوابد. خورشید خانم وقتی فهمید که او دوست ندارد زود از خواب بیدار شود، چیزی در گوش گل‌های دیگر گفت ...

پیرمرد مزرعه‌دار یک ساعت باطری دار خریده بود. آقا خروسه با دیدن ساعت پیرمرد خیلی نگران و ناراحت شد. او با خودش گفت: من که صدای خوبی دارم. بال‌وپرهای قشنگی هم دارم. نکنه پیرمرد از دست من خسته شده؟ ...

درخت مهربانی بود که تک‌وتنها بود. اون چند روز بود که خیلی ناراحت بود چون آب رود دیگر به درخت نمی‌رسید. درخت مهربان داشت کم‌کم خشک می‌شد. اون تمام روز را فکر کرد تا بتواند هر طور شده آب رود را به ریشه‌هایش برساند که ناگهان چند تا پرنده در آسمان دید ...

در باغچه‌ی کوچک و سرسبزی که پر از گیاهان و گل‌ها و درختان مختلف بود، روزی پیچک کوچکی، ساقه‌ی نازک و ظریفش را از زیر خاک بیرون آورد و با خوشحالی به اطرافش نگاه کرد. همه‌جا سبز و زیبا بود.

یکی بود یکی نبود. در شهری قشنگ و سرسبز نزدیک کوه‌های بلند، پسر خوب و زرنگی زندگی می‌کرد به اسم «بابک». بابک پسر باادب و عاقلی بود. مامان و بابای بابک از او خیلی‌خیلی راضی بودند. چون بابک به حرف بزرگ‌ترها گوش می‌داد و همیشه از خواهر کوچکش مراقبت می‌کرد؛