سال‌ها پیش، دهکدة کوچکی بود به نام «آونلی». در این دهکده برادر و خواهری زندگی می‌کردند. برادر، ماتیو و خواهرش، ماریلا نام داشت. آن‌ها بااینکه پیر شده بودند، فرزندی نداشتند.

در اعماق اقیانوس آبی، نهنگ کوچکی با مادرش زندگی می‌کرد. بااینکه اسمش کوچک بود، جثه بسیار بزرگی نسبت به همه دوستانش داشت.

در گوشه‌ای از دریا، گروهی از ماهیان، خوشحال و بانشاط زندگی می‌کردند به‌جز یکی که مانند زغال سیاه بود، باقیِ ماهی‌ها، قرمز بودند.

همین‌طور که سندباد مشغول گردش بود چشمش به یک کلبه‌ی نیمه خرابه می‌افتد. به نظر می‌رسید، مدت زیادی است که هیچ‌کس در این کلبه زندگی نکرده است. سندباد که بدون توجه از جلوی آن می‌گذشت با شنیدن صدایی از حرکت ایستاد.

روزی خرگوش ناقلایی کنار رودخونه بازی می‌کرد که ناگهان تو یه سوراخ تنگ و تاریک و گلی افتاد. گروپ گروپ گروپ کنار یه تخم‌مرغ گردالو به زمین خورد.

پیکوتین یک الاغ کوچولوی خاکستری‌رنگ بود. او دوتا گوش خاکستری و یک دماغ کوچک خاکستری‌رنگ داشت. پیکوتین تمام روزها روی علف‌های نرم با خوشحالی بازی می‌کرد.

خانه‌ی موش‌ها خراب شده بود و آن‌ها می‌گشتند تا خانه جدیدی برای خود پیدا کنند. رفتند و رفتند تا به یک خانه قدیمی خالی رسیدند.

اسم من کتی است. من و خواهرم سوسن هردو در کلاس سوم هستیم، و چون یکدیگر را خیلی دوست داریم همیشه درس‌هایمان را باهم حاضر می‌کنیم

یکی بود، یکی نبود غیر از خدا هیچکی نبود، خدا این آسمان را آفرید. بعد زمین را میان آسمان آفرید. زمین به بزرگی این روزهایش نبود، خیلی کوچک‌تر بود. خدا دورتادور زمین کوچک، کوه‌ها را آفرید که خیلی بلند بودند.

شب در آسمانِ قطب شمال ماند. یک ماه ماند؛ دو ماه ماند؛ سه ماه ماند؛ شش ماه تمام ماند. شب، خوابش گرفت. ستاره‌ها هم آن‌قدر چشمک زدند تا چشم‌هایشان کم سو شد.