روزی روزگاری در سرزمین چین، کوهی بود به نام «کاکازان». در بالاترین نقطه این کوه، یک ستون سنگی به‌طرف آسمان بالا رفته بود. روی این ستون سنگی، تخم‌مرغ خیلی‌خیلی بزرگی قرار داشت...

یکی بود، یکی نبود. غیر از خدای مهربان هیچ‌کس نبود. در کنار جنگل بزرگی، هیزم‌شکن فقیری زندگی می‌کرد. هیزم‌شکن پسر کوچکی داشت.

روزی روزگاری در دهکده‌ای، مرد کشاورزی با خانواده‌اش زندگی می‌کرد. او سه دختر داشت. دخترها نجیب و مهربان بودند، اما دختر کوچک که بیوتی (زیبا) نام داشت، از دو خواهر دیگرش زرنگ‌تر و مهربان‌تر بود.

روزی روزگاری، استاد کفاشی با همسرش زندگی می‌کرد. این پیرمرد و پیرزن، خیلی مهربان بودند. استاد کفاش کفش‌های خوبی می‌دوخت و پول زیادی به دست می‌آورد، اما پولدار و ثروتمند نبود.

روزی روزگاری در زمان‌های خیلی قدیم، توله‌سگ کوچولویی بود به اسم «پوچی» که با فقر و سختی زندگی می‌کرد. بعضی وقت‌ها سه روز می‌گذشت و پوچی چیزی برای خوردن پیدا نمی‌کرد.

ماهی‌های زیر دریاچه هر روز از نوری که از خورشید به زیر آب می‌تابید لذت می‌بردند و بازی می‌کردند. اما زمستان از راه رسید.

روزی روزگاری، پیرمرد و پیرزنی در دهکده‌ای کوچک و زیبا زندگی می‌کردند. آن‌ها فرزندی نداشتند و برای همین، هرروز و شب دعا می‌کردند و از خدا می‌خواستند که به آن‌ها فرزندی هدیه کند.

سیزده به در روزی است که ما با مردم شوخی می‌کنیم. پُل از اینکه می‌تواند در این روز با مردم شوخی کند خیلی خوشحال است.

زاغ سیاه و بزرگ و خیلی مغروری، چندین روز بود که مرد پنیر فروش را زیر نظر داشت. او همه نوع پنیر با اندازه‌ها و شکل‌های مختلف می‌فروخت.

خانم داوکینز تصمیم گرفت از هوای خوب استفاده کند و تمام کاشی های پیاده‌روی جلوی باغچه را بشوید. او از کارش خیلی هم راضی بود!