ساعت چهار و نیم بود. همه هم تا پنج مسلماً نمی‌رسیدند. میز آماده بود. فقط یخ کم داشت و ماست و خیاری، دربازکنی، چیزی. مقصودی اگر می‌رسید کمک می‌کرد.

هیچ به فکرش نبودم، کوچک که بودم. می‌دانستم هست. اما مهم نبود، چون مزاحم نبود. جورابم را که می‌کندم، فقط بایست پای چپم را کمی کج بکنم، مثل حالا

مامان می‌گه، می‌آد. می‌دونم که نمی‌آد. اگه ‌می‌اومد که مامان گریه نمی‌کرد.‌ می‌کرد؟ کاش ‌می‌دیدی. نه. کاش من هم نمی‌دیدم.

قصه تصویری کودکانه: شاهزاده دارلینگ

لاکپشت کوچولو وقتی به دنیا آمد، لاکش کمی کج بود. لاکپشت های دیگر این را فهمیدند اما نخواستند به مادرش بگویند.

ظهر پنجشنبه خبر شدیم که دکتر برگشته است و حالا هم مریض است. چیزیش نبود. دربان بهداری گفته بود که از دیشب تا حالا یک‌کله خوابیده است

راستش را اگر بخواهی من کشتمش، باور کن. می‌شود هم گفت ما، البته نه با چاقو، یا اینکه مثلاً هلش داده باشیم. خودت که می‌دانی.

مأموران شکاربانی دیده بودنش که از یک جاده بزرو بالا می‌رود. اول احیاناً موتور را در سایه تخته‌سنگی دیده‌اند و بعد دیگر ... پیدا کردنش آن‌قدرها مشکل نبوده است.

برادر عزیزم، نامه شما رسید. خیلی خوشحال شدم. اگر از احوالات ما خواسته باشید سلامتی برقرار است و ملالی نیست جز دوری شما

یک روز که گنجشک نشسته بود جلوی لانه‌اش، باد از توی پنبه‌زار یک پنبه‌دانه آورد و انداخت جلوی پایش.