داستان، یک سلسله وقایع حقیقی یا غیرحقیقی است که به‌طور زنده و آمیخته با جزئیات بیان شده باشد، به‌نحوی‌که مخیّلۀ خواننده یا مستمع آن را آناً تجسم کند.

کودکان خردسال به متن‌هایی آهنگین و کوتاه مانند لالایی‌ها و ترانه، متل‌ها و ترانه‌های آهنگین واکنش بیشتری نشان می‌دهند.

نخستین سال‌های کودکی با قصه‌گویی و شعرخوانی والدین برای بچه‌ها همراه است.

پایه‌گذاری ادبیات نوین کودکان از آذربایجان و جبار عسکر زاده (باغچه بان) شروع شد. او در سال ۱۲۶۴ ه.ش به دنیا آمد و در سال ۱۳۴۵ درگذشت.

تعیین تاریخ دقیق ادبیات کودکان به معنای عام آن کار چندان ساده‌ای نیست. ولی شاید بتوان گفت قرن هفدهم را می‌توان آغاز تألیف کتاب کودک دانست.

فولکلور یا فرهنگ‌عامه همچنان که سرآغاز پیدایی همه‌ی هنرهاست، سرآغاز ادبیات و به‌خصوص ادبیات کودکان نیز است.

ادبیات کودک و نوجوان به نوشته‌ها و سروده‌های ادبی ویژه‌ی کودکان و نوجوانان می‌گویند.

سال‌های ابتدایی زندگی نقش بسیار پررنگی در شکل‌گیری شخصیت کودک دارد، زمانی که او به دنبال کشف دنیای اطراف خود می‌باشد.

ننه خورشید و گلبهار خیلی همدیگر را دوست داشتند. آب خانه تمام شده بود و گلبهار باید پای چشمه می رفت و کوزه را پر از آب می کرد.

سه پرنده‌ی کوچک، در پایین تپه‌ی پر از برفی باهم صحبت می‌کردند. یکی از آن‌ها که اسمش تی‌پی بود گفت: «در بالای تپه یک آدم‌برفی خوشگل هست که کُلّی با من حرف زد.