پو باادب بود. همیشه می‌گفت «لطفاً» (حتی موقعی که از زنبورها خواهش می‌کرد که به او عسل بدهند.)

یکی بود یکی نبود. سرخپوست کوچولویی بود که آرزو داشت یک اسب داشته باشد. ولی او اسب نداشت و مجبور بود پیاده راه برود. او می‌توانست آواز بخواند، او می‌توانست برقصد، اما او اسب نداشت.

یادم می‌آید، خیلی خوب هم یادم می‌آید: آن‌وقت‌ها که یک پسربچه‌ی نه‌ساله بودم، روزی، چیزی مرا دلگیر و غمگین کرد؛ و به گریه افتادم، سخت هم به گریه افتادم.