در روزگاران قدیم هر صدایی احساس خاصی برمی‌انگیخت و ویژگی خاص خود را داشت.

یکی بود یکی نبود، روزگاری دختر جوان زیبایی بود که مادرش را ازدست‌داده بود و مادر ناتنی روزگارش را سیاه کرده بود.

صبح لطیف و زیبایی بود؛ زمان درو گندم سیاه. آفتاب در آسمان می‌درخشید، نسیم صبحگاهی خوشه‌های طلایی ذرت را می‌تکاند